امید غضنفر شاعر و روزنامه‌نگار بوشهری متولد ۱۳۴۴ بود که پنج مجموعه شعر از او به یادگار مانده و در ۱۷ مهر ۱۴۰۵ در ۶۱ سالگی درگذشت.
امید غضنفر، شاعر، نویسنده و روزنامه‌نگار بوشهری، متولد سال ۱۳۴۴ بود که در ۱۷ مهر ۱۴۰۵ پس از سال‌ها تحمل بیماری در سن ۶۱ سالگی درگذشت.
فعالیت رسانه‌ای و مطبوعاتی
غضنفر از دهه ۷۰ شمسی فعالیت ادبی و رسانه‌ای خود را در مطبوعات و انجمن‌های ادبی بندر بوشهر آغاز کرد. او سال‌ها مسئولیت صفحات ادبی نشریات محلی متعددی از جمله هفته‌نامه‌های نصیر بوشهر، پیغام، نسیم جنوب، آیینه جنوب و پیام عسلویه را بر عهده داشت.
او از دهه هشتاد به عنوان سردبیر مجله «بوشهرنامه» به معرفی فرهنگ، ادب و هنر بوشهر همت گماشت. عبدالله رئیسی، شاعر و منتقد ادبی، درباره نقش او گفته است: «برای امید غضنفر، نقد نه بهانه تخریب، که ابزار حفظ حرمت هنر بود. او می‌دانست که سکوت در برابر تولیدات بی‌کیفیت، خیانت به حافظه فرهنگی آیندگان است».
آثار و مجموعه‌های شعری
از امید غضنفر پنج مجموعه شعر به یادگار مانده است:
«بی‌باتویی‌ها» (نشر شروع، ۱۳۸۴) نخستین مجموعه شعر او بود که به گفته منتقدان، در حال و هوایی شاملویی منتشر شد و انعکاسی از فضای رازآلود زندگی و مرگ بود.
«فریم‌های شهر نگاتیو» (چاپ اول: نشر شاملو، ۱۳۹۶) دومین مجموعه او بود که تسلط او بر روایت‌های شهری را نشان می‌داد؛ جایی که اقلیم در شعر او نه یک جغرافیای ثابت، بلکه صحنه‌ای متغیر و زنده بود.
«سینما شعر» (نشر نایبند، ۱۴۰۰) سومین مجموعه غضنفر بود که منتقدان آن را «چکیده تئوریک و عملی لحن و زبان او» دانسته‌اند. او در این کتاب تکنیک «مونتاژ» را وارد زبان شعرش کرد و شعر را نه فقط کلمات ردیف‌شده، که «نماهایی پیوسته» می‌دید.
«مرثیه برای بودشده‌ها» (نشر هامون نو، ۱۴۰۱) چهارمین مجموعه او بود که آن را «بلوغ هستی‌شناسانه» غضنفر در شعر توصیف کرده‌اند؛ اثری که فراتر از تصویرسازی به «فلسفه رنج» رسیده بود.
«مانیفست امید» (نشر هلیله، ۱۴۰۴) پنجمین و آخرین مجموعه شعر او بود که در سه بخش با عناوین «سنگ‌نبشته‌های سیزیف»، «چه‌ها و چراها» و «مانیفست امید» منتشر شد و شامل ۵۵ شعر سپید حول محور موضوعات اجتماعی، دلدادگی، امید و انسانیت بود.
سبک شعری و ویژگی‌های ادبی
منتقدان شعر غضنفر را «شعر رنج و تصویر» نامیده‌اند. او از «نماهای دور» برای ترسیم اتمسفر بوشهر استفاده می‌کرد و بلافاصله با یک «کات» ناگهانی به «نمای درشت» از زاویه درون یک انسان تنها یا دردمند می‌رفت. این تکنیک «تدوین کلمات»، او را از جریان‌های سنتی شعر جنوب متمایز می‌کرد.
زبان او زبانی بود که هم تلخی شرجی را در خود داشت و هم شفافیت موج‌ها را. کلمات او نه برای تزئین، که برای «نشان دادن» انتخاب می‌شدند و او به معنای واقعی کلمه «معمار تصویر» بود.
غضنفر در طنزنویسی نیز دستی داشت و در اغلب مراسم و شب‌های ادبی و هنری استان بوشهر در سه دهه اخیر به عنوان اجراکننده حضوری شاعرانه و هنرمندانه داشت. او سراینده شعر معروف «بوشهر نهنگ پیرن» نیز بود.
نقش فرهنگی و اجتماعی
امید غضنفر یکی از ستون‌های استوار جریان ادبیات و فرهنگ جنوب ایران محسوب می‌شد. او در دورانی که ابتذال فرهنگی در حال تسخیر فضاهای هنری بود، با قلمی بی‌پروا و نقدهایی فنی مقابل این جریان ایستاد.
در آذر ۱۳۹۷، حوزه هنری استان بوشهر در برنامه «شبی با حافظ» از خدمات فرهنگی و هنری او تقدیر کرد. علی هوشمند، از شاعران استان، در آن مراسم گفت: «همگی بر فعالیت‌های امید غضنفر در حوزه فرهنگ و ادبیات استان واقف هستیم و امروزه ترانه‌های او زمزمه مردم شهر، روستا و کوچه و خیابان است».
بیماری و درگذشت
غضنفر سال‌ها با بیماری «سندروم روده تحریک‌پذیر» (IBS) دست‌وپنجه نرم کرد و دوران سختی را در بستر بیماری سپری کرد. سرانجام در ۱۷ مهر ۱۴۰۵ در سن ۶۱ سالگی درگذشت و جامعه ادبی و فرهنگی بوشهر را در سوگ خود نشاند.
احتمالا از شخصیت های پایین هم خوشت بیاد
پیشنهاد سردبیر
گزینه‌های برگزیده تیم تحریریه
© کلیه حقوق سیر تا پیاز محفوظ می باشد. طراحی سایت
نظرات کاربران