کانر مک‌گرگور چند برد و باخت دارد؟ آمار کامل + داستان زندگی

 ۲۸ نبرد، ۲۲ طلوع و ۶ غروب؛ روایتِ مردی که هیچ‌وقت زانو نزد

کانر مک‌گرگور را خیلی‌ها فقط با دهان‌بینی‌های جنجالی‌اش می‌شناسند، اما پشت آن همه ادا و اطوار، یک مبارزِ خستگیناپذیر پنهان است؛ کسی که در ۲۸ مبارزه حرفه‌ای، ۲۲ بار دستِ حریف را بالا برد و فقط ۶ بار طعمِ تلخ شکست را چشید.

از همان ۲۲ پیروزیِ غرورآفرین، ۱۹ تای آن با ناک‌اوت به دست آمده؛ یعنی مشت‌هایش طوری به فکِ حریفان می‌خورد که انگار صاعقه زده باشد. فقط یک بار با قفل فنی (تسلیم) و دو بار هم با رأی داوران به برتری رسیده است. در سویِ مقابل، ۶ شکستِ او همگی تلخ بوده‌اند؛ ۴ بار روی زمین قفل رفت و تسلیم شد و ۲ بار هم زیر بارِ مشت‌های کوبنده حریف، نقشِ بر زمین شد. (البته اگر مبارزه‌اش با فلوید می‌وِدر در بوکس را هم حساب کنیم، یک باختِ دیگر هم به کارنامه‌اش اضافه می‌شود، اما آن یک ماجرای جداگانه است.)

بیا از اولِ قصه بگویم...

او در محله‌های فقیرنشین دوبلین به دنیا آمد. ۱۲ ساله بود که اولین دستکش بوکس را به دست کرد و ۲۰ ساله که زیر نظر جان کاوانا واردِ دنیایِ مرگ‌بارِ هنرهای رزمی ترکیبی شد. سال ۲۰۱۲ بود که غوغا به پا کرد؛ هم‌زمان قهرمانِ دو وزنِ سازمان «کیج واریرز» شد. یک سال بعد، پایِ ثابتِ UFC شد و مثلِ آتشِ ترکیده، هفت حریفِ پشتِ سرِ هم را سَرنگون کرد. اما نقطه اوجِ واقعی، دسامبر ۲۰۱۵ بود؛ UFC ۱۹۴. او در مقابلِ خوزه آلدو، قهرمانِ ده سالِ بدونِ شکستِ وزنِ پر، تنها ۱۳ ثانیه روی پا بود! یک مشتِ برق‌آسا، آلدو را به خاک انداخت و کانر، قهرمان شد. باور کن هنوز هم تماشایِ آن صحنه، تنِ هر طرفداری را می‌لرزاند.

بهتر از آن، نوامبر ۲۰۱۶ بود؛ UFC ۲۰۵. او ادی آلوارز را از پا درآورد و کمربندِ وزنِ سبک را هم بالای سر برد تا به اولین و تنها قهرمانِ هم‌زمانِ دووزن در تاریخِ UFC تبدیل شود. در آن شب، دوبلین بیدار ماند و کانر، پادشاهِ بی‌تاجِ جهانِ مبارزه بود.

اما پادشاهی، همیشه جاودان نیست.

پاییز ۲۰۱۸، نبردِ انتقام با حبیب نورماگومدوف؛ کسی که بوی خون می‌داد. اما این بار، افسانه‌ی شکست‌ناپذیریِ کانر در برابرِ خاکِ خشنِ داغستانی رنگ باخت. در راندِ چهارم، قفلِ مرگبارِ حبیب، گلویش را فشرد و کانر تسلیم شد. ۲٫۴ میلیون نفر آن مبارزه را خریدند، اما دلِ میلیون‌ها هوادار، همراهِ کانر شکست.

بعد از آن، یک طلوعِ دوباره آمد؛ سال ۲۰۲۰، در ۴۰ ثانیه «کابوی» را ناک‌اوت کرد تا همه فکر کنند شاهِ سابق برگشته است. اما بدترین ضربه، سال ۲۰۲۱ رقم خورد. در سه‌گانه‌ی مرگبار با داستین پوآریه، اول ناک‌اوت شد و دومین بار، بدترین شبِ زندگی‌اش بود؛ استخوانِ ساقِ پایش درست وسطِ هشت‌ضلعی شکست و در حالی که روی زمین نشسته بود، پایِ گچ‌گرفته‌اش را بالا گرفت و چشمانش پر از حسرت شد. آن تصویر، برای همیشه در حافظه‌ی طرفدارانِ وفادارش ماندگار شد.

تا امروز، کانر ۳ بار بازنشسته شده و ۳ بار برگشته است. سال ۲۰۲۶ را با وعده‌ی بازگشتیِ دوباره شروع کرده تا رکوردِ ۲۲-۶ را به عددی تازه تبدیل کند.

۲۲ برد و ۶ باخت. این اعداد فقط آمارِ سردی نیستند که در جدول بگنجد؛ اینها روایتِ یک پسرِ فقیر است که خودش را به قله رساند، از قله پرت شد، پاهایش خرد شد، اما هنوز هم رویایِ ایستادنِ دوباره را در سر می‌پروراند. فرقی نمی‌کند طرفدارش باشی یا نه؛ داستانِ کانر، داستانِ جنگیدن تا آخرین قطرهٔ خون است.