زمان مبارزه کانر مک‌ گرگور و مکس هالووی

نبرد دو اسطوره؛ روایتی از تقابل کانر مک‌گرگور و مکس هالووی

۱۳ آگوست ۲۰۱۳، بوستون. سالن TD Garden میزبان یکی از فراموش‌شده‌ترین مبارزات شب بود—مبارزه‌ای در کارت مقدماتی که هیچ‌کس فکرش را نمی‌کرد روزی به یکی از مهم‌ترین رویارویی‌های تاریخ UFC تبدیل شود. در آن شب، دو جوان گمنام در اوج نوجوانی و بی‌تجربگی روبروی هم قرار گرفتند؛ یکی ایرلندیِ پرحرف با مشت‌های مرگبار و دیگری هاواییِ ساکت با اراده‌ای آهنین. هیچ‌کس نمی‌دانست که این دو، سال‌ها بعد تبدیل به دو تا از بزرگ‌ترین اسطوره‌های این ورزش خواهند شد. این، داستان اولین و شاید آخرین نبرد کانر مک‌گرگور و مکس هالووی است.

پرده اول: شبی که تاریخ ساز شد

۱۷ آگوست ۲۰۱۳، در رویداد UFC Fight Night 26 با عنوان «شوگان در برابر سونن»، کانر مک‌گرگورِ ۲۵ ساله در دومین حضور خود در UFC به مصاف مکس هالوویِ ۲۱ ساله رفت. مک‌گرگور تازه اولین پیروزی خیره‌کننده‌اش را مقابل مارکوس بریمیج در ۶۷ ثانیه به دست آورده بود و با اعتمادی مثال‌زدنی پا به قفس گذاشته بود. هالووی اما پنج مبارزه در UFC را تجربه کرده بود و به دنبال جبران شکست بحث‌برانگیز خود مقابل دنیس برمودز بود.

مک‌گرگور از همان ثانیه‌های نخست، کنترل میدان را در دست گرفت. ضربات مستقیم چپِ افسانه‌ای‌اش فاصله را به خوبی مدیریت می‌کرد و ضربات پا的变化، هالووی را در برقراری فاصله‌ی مناسب درمانده کرده بود.

اما ناگهان در اواخر راند اول، هالووی با یک ضربه سرِ تماشایی، مک‌گرگور را لرزاند— لحظه‌ای که نشان داد این پسر هاواییِ کم‌ادعا، چیزی فراتر از یک حریف معمولی است. سالن نفس‌ها را در سینه حبس کرد. اما این تنها غافلگیری آن شب نبود.

در راند دوم، مک‌گرگور استراتژی خود را یک‌سره تغییر داد. از مشت‌زنی فاصله گرفت و به کشتی روی آورد. آنچه کمتر کسی می‌دانست این بود که مک‌گرگور حین مبارزه، رباط صلیبی قدامی (ACL) خود را پاره کرده بود. با یک زانوی آسیب‌دیده، این مبارزِ خوش‌آتیه که شهرتش را مدیون مشت‌زنی بود، به ناچار به گلاویز شدن و کنترل حریف روی زمین روی آورد.

مک‌گرگور چهار بار حریف را به زمین انداخت و بیش از شش دقیقه زمان کنترل روی هالووی را به ثبت رساند. در مقابل، هالووی که تازه‌کار بود و تجربه‌ی کافی در دفاع از زمین نداشت، تنها ۳۲ ضربه در کل مبارزه به حریف زد— رقمی که برای مبارزی که بعدها به رکورددار تعداد ضربات معنی‌دار در تاریخ UFC تبدیل شد، باورنکردنی به نظر می‌رسد.

داوران هر سه راند را به مک‌گرگور دادند: ۳۰–۲۷، ۳۰–۲۷ و ۳۰–۲۶. اما چیزی که کارت‌های امتیاز نشان نمی‌دادند، شجاعت باورنکردنی مردی بود که با یک زانوی پاره‌شده تا آخرین ثانیه جنگید. مک‌گرگور پس از این مبارزه نزدیک به ده ماه دور از قفس ماند تا بهبود یابد.

پرده دوم: دو مسیر، یک مقصد

کانر مک‌گرگور؛ «نوتیوریس» از دوبلین تا قله

مک‌گرگور حرفه‌ای خود را در حالی آغاز کرد که به عنوان لوله‌کش کار می‌کرد و رویای قهرمانی را در سر می‌پروراند. او حتی شغل ثابت خود را رها کرد و با کمک‌های دولتی زندگی می‌کرد تا بتواند به طور تمام‌وقت روی MMA تمرکز کند. این، اولین شرط‌بندی بزرگ زندگی او بود—شرطی که برد.

پس از بهبودی از مصدومیت ACL، مک‌گرگور مسیری خیره‌کننده را طی کرد. او در UFC 194، خوزه آلدو، قهرمان شکست‌ناپذیر دسته‌ی پر وزن، را تنها در ۱۳ ثانیه ناک‌اوت کرد و رکورد سریع‌ترین قهرمانی در تاریخ UFC را به نام خود ثبت نمود. سپس در UFC 205، با شکست ادی آلوارز، اولین مبارزی شد که هم‌زمان صاحب دو کمربند قهرمانی در دو وزن مختلف در UFC شد.

رکورد نهایی مک‌گرگور ۲۲ پیروزی و ۶ شکست است، با ۱۹ پیروزی از طریق ناک‌اوت. او ۷ بار جایزه «اجرای شب» را دریافت کرده است. اما سفر او بدون فراز و نشیب نبود—شکست مقابل نیت دیاز، خابیب نورماگومدوف و داستین پوآریه، هرکدام درس‌های سختی بودند. مک‌گرگور از ژوئیه ۲۰۲۱، پس از شکست مقابل پوآریه و شکستن ساق پا، به مدت پنج سال از قفس دور بود.

مکس هالووی؛ «بِلسد» از هاوایی تا جاودانگی

در سمت دیگر قفس، مسیری کاملاً متفاوت اما به همان اندازه باشکوه رقم خورد. هالووی که در ۲۰۱۳ تنها یک جوانِ خامِ ۲۱ ساله با رکورد ۷–۲ بود，به یکی از پرافتخارترین مبارزان تاریخ UFC تبدیل شد.

هالووی رکوردهای بی‌نظیری در UFC به ثبت رسانده است: بیشترین ضربات معنی‌دار در تاریخ سازمان با ۳,۶۵۵ ضربه، و بیشترین ضربات کل با ۳,۹۰۷ ضربه—رکوردهایی که هیچ مبارز فعالی حتی به آن نزدیک هم نشده است. او در یک مبارزه مقابل کالوین کتار، ۴۴۵ ضربه معنی‌دار به حریف زد که رکوردی بی‌نظیر در تاریخ UFC است.

هالووی سابقه‌ی قهرمانی در دسته‌ی پر وزن UFC را دارد و سه بار از کمربند خود دفاع کرده است. او رکوردهای متعددی در دسته‌ی پر وزن در اختیار دارد: بیشترین پیروزی (۲۰)، طولانی‌ترین زنجیره‌ی پیروزی (۱۳)، بیشترین ناک‌اوت (۹) و بیشترین پایان‌دهی (۱۱). او از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۹ در وزن ۱۴۵ پوند شکست‌ناپذیر بود و زنجیره‌ای ۱۴ پیروزی متوالی را به ثبت رساند.

هالووی ۱۲ پیروزی از طریق ناک‌اوت، ۱۲ پیروزی از طریق تصمیم داوران، و ۲ پیروزی از طریق تسلیم دارد. او ۷ بار جایزه «مبارزه‌ی شب» و ۵ بار جایزه «اجرای شب» را دریافت کرده است. کارنامه‌ی او شامل پیروزی‌های بی‌نظیری مقابل خوزه آلدو، برایان اورتگا، جاستین گاتچی و داستین پوآریه است. ناک‌اوت حماسی او مقابل جاستین گاتچی در ثانیه‌های پایانی راند پنجم در UFC 300، یکی از به‌یادماندنی‌ترین لحظات تاریخ این سازمان محسوب می‌شود.

پرده سوم: انتقام‌خواهی در وگاس

۱۳ سال پس از آن شب سرد در بوستون، سرنوشت بار دیگر این دو اسطوره را به هم رساند. UFC 329 در ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۶ در T-Mobile Arena لاس‌وگاس، میزبان رویارویی دوباره‌ی آن دو خواهد بود. این بار اما مبارزه در وزن ولتر (۱۷۰ پوند) برگزار می‌شود—۲۵ پوند سنگین‌تر از روزهای اوج آن‌ها در وزن پر.

مک‌گرگور با رکورد ۲۲–۶ و پس از پنج سال دوری از قفس پا به این مبارزه می‌گذارد. هالووی اما با رکورد ۲۷–۹ و در اوج آمادگی وارد می‌شود. جالب اینجاست که هالووی، با وجود شکست در مبارزه‌ی اول، به عنوان بخت‌برتر (فِیوِریت) وارد این مسابقه می‌شود، در حالی که مک‌گرگور که برنده‌ی مبارزه‌ی اول بود، پس از پنج سال دوری با اختلاف اندکی به عنوان آندرداگ (ضعیف‌تر) شناخته می‌شود.

هالووی درباره‌ی این مبارزه گفته است: «این مرد یک پیروزی مقابل من دارد، وقتی که ما بچه بودیم در یک نمایشِ مبارزه‌ی شبانه. من نمی‌دانم که آیا آن دو نفر هنوز در UFC هستند یا نه». او با اشاره به تفاوت مسیر دو مبارز افزوده است: «من با کسی مبارزه کردم که مردم و خودم او را بهترینِ تمام دوران می‌دانم. اگر می‌خواهی بهترین باشی، باید بهترین را شکست دهی، و بهترین، بِلسد است، عزیزم».

تحلیل فنی؛ تقابل دو سبک

مک‌گرگور، مشت‌زنی خشن و ضربات دقیق را با حرکات سریع و قدرت ویران‌گر ترکیب می‌کند. قدرت ناک‌اوت‌کنندگی او در هر دو دست، او را به یکی از خطرناک‌ترین مبارزان تاریخ تبدیل کرده است. اما پس از پنج سال دوری و در سن ۳۸ سالگی，آیا همان مک‌گرگورِ سابق را خواهیم دید؟ شکست‌های اخیر او مقابل پوآریه نشان داد که حریفان راه‌های مقابله با سبک او را پیدا کرده‌اند.

هالووی اما داستان دیگری است. سبک او بر پایه‌ی حجم بالای ضربات، استقامت فوق‌العاده و فشار مداوم بر حریف در تمام پنج راند بنا شده است. او با میانگین ۶.۹۱ ضربه معنی‌دار در هر دقیقه و دفاع ۵۹ درصدی در برابر ضربات، یکی از کامل‌ترین مبارزان از نظر آماری است. چانه‌ی آهنین و توانایی او در ادامه‌ی مبارزه پس از دریافت ضربات سنگین، او را به کابوسی برای هر حریفی تبدیل کرده است.

اما سوال بزرگ این است: هالووی در وزن ۱۷۰ پوند چه عملکردی خواهد داشت؟ او تمام دوران حرفه‌ای خود را در ۱۴۵ و ۱۵۵ پوند سپری کرده است و حالا برای اولین بار در وزن ولتر به مصاف حریفی می‌رود که به طور طبیعی از او سنگین‌تر است. آیا سرعت، فشار و حجم ضربات او در این وزن جدید حفظ می‌شود؟

سخن پایانی

آن شب در بوستون، ۱۳ سال پیش، دو مرد جوان در کارت مقدماتی یک رویداد معمولی به مصاف هم رفتند. حتی تصوری هم وجود نداشت که روزی این دو، تبدیل به دو تن از بزرگ‌ترین اسطوره‌های این ورزش شوند و مبارزه‌ی مجددشان، سرخط اخبار جهان شود.

مک‌گرگور با یک زانوی پاره‌شده آن شب را برد—پیروزی‌ای که با شجاعت‌ و ایثار به دست آمد. هالووی باخت، اما آن شکست، او را به مبارزی تبدیل کرد که امروز می‌شناسیم؛ مبارزی که رکوردها را یکی پس از دیگری می‌شکند و همچنان تشنه‌ی انتقام است.

۱۳ سال بعد، در ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۶، این دو بار دیگر در قفس روبه‌رو خواهند شد. این بار در وزن ولتر، این بار در لاس‌وگاس، این بار با میلیون‌ها چشم منتظر. مک‌گرگور به دنبال اثبات این است که پس از پنج سال، هنوز همان «نوتیوریس» است. هالووی اما به دنبال چیزی فراتر از یک پیروزی است—او به دنبال انتقامِ ۱۳ ساله و تثبیت جایگاه خود به عنوان یکی از بزرگ‌ترین مبارزان تمام دوران است.

مسیر این دو اسطوره از آن شب در بوستون تا امشب در وگاس، قصه‌ای است از رؤیا، تلاش، شکست و پیروزی—قصه‌ای که هنوز پایانش نوشته نشده است.